The Mist (2007): Όταν η ομίχλη κρύβει κάτι πιο σκοτεινό απ’ τον φόβο

Κατά τη γνώμη μου, η ταινία είναι μια κουραστική εμπειρία χωρίς ιδιαίτερη ανταμοιβή. Δεν ασχολούμαι μαζί της περισσότερο απ’ όσο αξίζει, αλλά κάθε φορά που τη θυμάμαι, με ξαφνιάζει το πόσοι τη θεωρούν όχι μόνο καλή, αλλά και κορυφαία — ακόμα και “μοντέρνο κλασικό”

. Αυτή η εντύπωση φαίνεται να οφείλεται κυρίως στο σκοτεινό και σοκαριστικό της φινάλε, το οποίο προκαλεί έντονη συναισθηματική αντίδραση, χωρίς όμως να την κερδίζει. Τίποτα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δεν προετοιμάζει το έδαφος για ένα τόσο κυνικό και επιτηδευμένα σκληρό τέλος. 

Είναι σαν να τελείωνε το E.T. με τους στρατιωτικούς να καταρρίπτουν το διαστημόπλοιο — θα προκαλούσε σοκ, αλλά δεν θα είχε λογική βάση.

Δες και αυτή τη κριτική 
Intelligence (2014)

Ακόμα κι αν αγνοήσουμε το φινάλε, η ταινία συνολικά δεν προσφέρει πολλά. Ο Stephen King ποτέ δεν φημιζόταν για βαθιά ψυχολογική ανάλυση χαρακτήρων, και το σενάριο του Frank Darabont το αποδεικνύει. 

Οι χαρακτήρες είναι απλοϊκοί και διχασμένοι ανάμεσα στους “χαζούς θρησκόληπτους” και τους “λογικούς σκεπτικιστές”, μια τόσο ακραία απεικόνιση που σε κάνει να νιώθεις συμπάθεια για την πλευρά που η ταινία υποτίθεται απορρίπτει. 

Ακόμη και οι “θετικοί” χαρακτήρες είναι άχρωμοι, χωρίς βάθος, και ο Thomas Jane στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι μάλλον άνευρος — λείπει εκείνη η ζεστή, δυναμική παρουσία που θα μπορούσε να στηρίξει μια τέτοια ιστορία.

Παρότι υπάρχουν κάποιες καλές στιγμές ατμόσφαιρας και έντασης, ο Darabont φαίνεται να υπερσκηνοθετεί. Όταν η ταινία επιτρέπει στον τρόμο να αναπνεύσει, λειτουργεί· όμως αυτές οι στιγμές είναι λίγες. 

Καθώς προχωρά, χάνει ρυθμό και καταλήγει πιο θορυβώδης και ρηχή απ’ ό,τι ξεκίνησε. Το αποτέλεσμα είναι μια άνιση, υπερβολική και τελικά απογοητευτική εμπειρία.