Οι ταινίες του Indiana Jones, σκηνοθετημένες από τον Steven Spielberg και γραμμένες από τον George Lucas με τη βοήθεια πολλών σεναριογράφων, έχουν δημιουργήσει το δικό τους μοναδικό σύμπαν — στην ουσία, το επινόησαν οι ίδιοι. Δεν μπορείς να τις συγκρίνεις με τίποτα άλλο πέρα από τις υπόλοιπες της ίδιας σειράς. Και ακόμα κι αυτό, τι θα σου προσφέρει; Αν φας τέσσερα κιλά λουκάνικα, πώς διαλέγεις ποιο ήταν το πιο νόστιμο; Μάλλον το πρώτο — μετά, η όρεξη μειώνεται.
Έτσι, καμία άλλη περιπέτεια δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το “Raiders of the Lost Ark” (1981). Όμως αν το “Crystal Skull”, ή το “Temple of Doom” (1984) ή το “Last Crusade” (1989) είχαν κυκλοφορήσει πρώτα, ίσως σήμερα να μας φαίνονταν πιο πρωτότυπες. Το “Raiders” παραμένει ένα αριστούργημα δράσης που στέκεται μόνο του, αλλά από εκεί και πέρα η σειρά ακολουθεί αναγκαστικά τη συνταγή του “ίδιου και του ίδιου”. Κι όμως, αυτό ακριβώς θέλουμε να δούμε.
Το “Crystal Skull” φέρνει ξανά τους Ρώσους στο προσκήνιο ως τους κακούς της υπόθεσης — κάτι που είχε λείψει για χρόνια. Ο Harrison Ford επιστρέφει στον ρόλο του Indiana Jones, στα 65 του, σχεδόν ίδιος όπως στα 55 ή στα 46, όταν έκανε το “Last Crusade”. Έχει εκείνο το πρόσωπο τύπου Robert Mitchum που δεν αλλάζει, απλώς σφίγγει λίγο περισσότερο. Μαζί του είναι ο Mac McHale (Ray Winstone), και οι δυο τους αιχμαλωτίζονται από τη ψυχρή και αλαζονική Irina Spalko (Cate Blanchett), τη Σοβιετική κακιά της ταινίας, η οποία τους οδηγεί σε μια τεράστια αποθήκη για να βρουν ένα κιβώτιο που ο Indy είχε δει χρόνια πριν. Το περιεχόμενο του κιβωτίου είναι πολύ ισχυρά μαγνητικό, κάτι που αποκαλύπτεται όταν εκείνος πετάει στον αέρα λίγη μπαρούτη.
Από εκεί ξεκινά μια περιπέτεια που οδηγεί τον Indy, τον Mac, την Irina και τους Ρώσους βαθιά μέσα στον Αμαζόνιο. Στην πορεία συναντούν τη Marion Ravenwood (Karen Allen), την παλιά αγαπημένη του Indy, καθώς και τον νεαρό Mutt Williams (Shia LeBeouf), που δεν σταματά να ισιώνει τα μαλλιά του. Μαζί τους προστίθεται και ο Καθηγητής Oxley (John Hurt), φίλος και συνάδελφος του Indy, που λειτουργεί ως “ζωντανή εγκυκλοπαίδεια” — μεταφράζει γλώσσες, γνωρίζει ιστορία και δίνει εξηγήσεις για όλα.
Στη Νότια Αμερική, τα πάντα υπάρχουν για να εξυπηρετούν δύο στόχους: θεαματικές σκηνές καταδίωξης και εντυπωσιακές εικόνες. Δύο Jeep κυνηγιούνται σε παράλληλους δρόμους στη μέση της ζούγκλας — και φυσικά, κανείς δεν σκέφτεται ποιος έφτιαξε αυτούς τους δρόμους. Οι χαρακτήρες πηδούν συνεχώς από το ένα όχημα στο άλλο, τα οχήματα συγκρούονται, πετούν το ένα πάνω από το άλλο, και η Irina δείχνει πως μπορεί να κάνει τα πάντα — να πυροβολήσει, να παλέψει, να ξιφομαχήσει, να οδηγήσει και να επιβιώσει ως το τέλος.
Η ιστορία κορυφώνεται σε μια υπόγεια αίθουσα κάτω από μια αρχαία πυραμίδα, όπου βρίσκεται μια χρυσή πόλη και — α, ναι — ένα κρυστάλλινο κρανίο. Είναι ένα από τα 13 κρανία, με τα υπόλοιπα 12 να βρίσκονται μέσα στην αίθουσα. Όταν τα ενώσουν, συμβαίνουν φανταστικά γεγονότα. Ο καθηγητής Oxley κρατάει το 13ο κρανίο, το οποίο απωθεί γιγαντιαία μυρμήγκια και αντιπροσωπεύει ένα τμήμα της γνώσης του σύμπαντος. Η Irina, μαγεμένη από τη δύναμή του, ψιθυρίζει: “Θέλω… να μάθω!”. Το κρανίο μοιάζει με συνδυασμό εξωγήινου από το “Close Encounters of the Third Kind” και στολίδι καπό παλιού Pontiac.
Η αίθουσα αποκαλύπτεται πως είναι πύλη προς άλλη διάσταση. Ο Oxley το δηλώνει ενθουσιασμένος, ενώ ο Indy απαντά ψύχραιμα: “Καλύτερα να μην πάμε από εκεί.” Είναι σχεδόν απίστευτο που όλοι αυτοί οι χαρακτήρες επιβιώνουν από τις συνεχείς καταστροφές, ενώ ο Oxley δείχνει ακούραστος — πηδά από οχήματα, γλιτώνει φωτιές, πλημμύρες και πτώσεις. Οι συμπτώσεις που ενώνουν τους ήρωες είναι τόσο υπερβολικές, που γίνονται μέρος της γοητείας της ταινίας.
Τι άλλο να πει κανείς; Υπάρχουν, φυσικά, ο χάρτης με την κόκκινη γραμμή που δείχνει το ταξίδι και το ψηφιακό χρονόμετρο που αναβοσβήνει. Αν σου άρεσαν οι προηγούμενες ταινίες του Indiana Jones, θα απολαύσεις και αυτή. Αν όχι, δύσκολα θα αλλάξεις γνώμη. Και όσον αφορά τους κριτικούς που προσπαθούν να κατατάξουν τη σειρά, η σύγκριση ίσως θυμίζει απλώς ποιο… κιλό λουκάνικου ήταν το δεύτερο καλύτερο.
Σχόλια