Ξένες Ταινίες Με Ελληνικούς Υπότιτλους | Κριτικές & Trailers

Ο Nick Pinkerton χαρακτηρίζει την εκδοχή του Marcus Nispel και του Jason Momoa πάνω στον ήρωα του Robert E. Howard ως ένα έργο χωρίς συνοχή, χωρίς βάθος και χωρίς προσωπικότητα. Η ταινία Conan the Barbarian (2011) ξεκινά με γέννηση μέσα στη μάχη. Ο μικρός Conan μεγαλώνει από τον πατέρα του, όμως βλέπει σύντομα τον θάνατό του από επιδρομείς. Μεγαλώνοντας, αναζητά εκδίκηση και συναντά την Tamara, μια γυναίκα που καταδιώκεται από τον σατανικό πολέμαρχο Khalar Zym και την μάγισσα κόρη του Marique. Θέλουν το βασιλικό της αίμα για να αποκτήσουν αθανασία. Ο Conan προσπαθεί να τους παγιδεύσει, μα η μαγεία της Marique τον σταματά. Όταν η Tamara αιχμαλωτίζεται, εισβάλλει στο φρούριό τους και τους αντιμετωπίζει σε μια τελική μάχη μέχρι θανάτου. Σε αντίθεση με την επική εκδοχή του 1982 με τον Arnold Schwarzenegger, όπου ο Conan φαινόταν να κουβαλάει τη δύναμη και την τραγικότητα του μύθου, η νέα ταινία μοιάζει άδεια. Ο Momoa είναι επιβλητικός αλλά δεν έχει το βάρος ή τη μοναδικότητα του παλιού ήρω...

 Κάποιοι κριτικοί συχνά υποστηρίζουν ότι οι δημιουργοί δεν πρέπει να υλοποιούν τα έργα των ονείρων τους, γιατί η πραγματικότητα σπάνια μπορεί να σταθεί στο ύψος του οράματός τους. Ο Guillermo Del Toro όμως αποδεικνύει το αντίθετο με το νέο του «Frankenstein» — μια τολμηρή, συγκινητική και οπτικά καθηλωτική επανερμηνεία του κλασικού μύθου. Αν και μεταφέρει την ιστορία στο 1857, λίγο μετά τον θάνατο της Mary Shelley, ο Del Toro παραμένει πιστός στο πνεύμα του πρωτότυπου. Η αλλαγή εποχής προσθέτει ρεαλισμό και επιτρέπει στον Victor Frankenstein (Oscar Isaac) να αξιοποιήσει πλήρως την ηλεκτρική ενέργεια, δίνοντας έτσι νέα δυναμική στη στιγμή που «ζωντανεύει» το δημιούργημά του. Η ταινία ξεκινά στο παγωμένο τοπίο της Αρκτικής, όπου δημιουργός και πλάσμα κυνηγούν ο ένας τον άλλο. Από εκεί, ο Del Toro χτίζει μια ιστορία που συνδυάζει τρόμο και συγκίνηση, προσφέροντας νέα βάθη στην ανθρώπινη πλευρά του τέρατος — κάτι που είχε ξεκινήσει ο James Whale στις ταινίες του ’30. Δες και την κριτικ...

Κατά τη γνώμη μου, η ταινία είναι μια κουραστική εμπειρία χωρίς ιδιαίτερη ανταμοιβή. Δεν ασχολούμαι μαζί της περισσότερο απ’ όσο αξίζει, αλλά κάθε φορά που τη θυμάμαι, με ξαφνιάζει το πόσοι τη θεωρούν όχι μόνο καλή, αλλά και κορυφαία — ακόμα και “μοντέρνο κλασικό” . Αυτή η εντύπωση φαίνεται να οφείλεται κυρίως στο σκοτεινό και σοκαριστικό της φινάλε, το οποίο προκαλεί έντονη συναισθηματική αντίδραση, χωρίς όμως να την κερδίζει. Τίποτα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δεν προετοιμάζει το έδαφος για ένα τόσο κυνικό και επιτηδευμένα σκληρό τέλος.  Είναι σαν να τελείωνε το E.T. με τους στρατιωτικούς να καταρρίπτουν το διαστημόπλοιο — θα προκαλούσε σοκ, αλλά δεν θα είχε λογική βάση. Δες και αυτή τη κριτική  Intelligence (2014) Ακόμα κι αν αγνοήσουμε το φινάλε, η ταινία συνολικά δεν προσφέρει πολλά. Ο Stephen King ποτέ δεν φημιζόταν για βαθιά ψυχολογική ανάλυση χαρακτήρων, και το σενάριο του Frank Darabont το αποδεικνύει.  Οι χαρακτήρες είναι απλοϊκοί και διχασμένοι ανάμεσα στο...