Το “Deadpool” του 2016 ήταν αρκετά πρωτότυπο και διασκεδαστικό, αλλά το “Deadpool 2” του 2018 δεν καταφέρνει το ίδιο. Παρ’ όλα αυτά, σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έγινε η πιο κερδοφόρα ταινία της 20th Century Fox που σχετίζεται με το σύμπαν των X-Men. Είναι εντυπωσιακό επίτευγμα για μια ταινία που ενδιαφέρεται περισσότερο να έχει βαθμολογία R παρά να αφηγηθεί μια καλή ιστορία.
Το “Deadpool 2” ακολουθεί το ίδιο μοτίβο με την πρώτη ταινία. Ο σκηνοθέτης David Leitch και οι σεναριογράφοι Rhett Reese και Paul Wernick γεμίζουν την ταινία με ανώριμα αστεία, βωμολοχίες και βία μέσω CGI. Όμως αυτή τη φορά, λιγότερα αστεία πετυχαίνουν, και ο συνδυασμός χοντροκομμένου χιούμορ και αιματηρής δράσης κουράζει γρήγορα.
Ο Ryan Reynolds επιστρέφει ως Wade Wilson, γνωστός και ως Deadpool, σε μια ερμηνεία σχεδόν ίδια με την πρώτη. Ο Wade και η Vanessa αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια, αλλά τα σχέδιά τους καταστρέφονται όταν μια σφαίρα από ένα πληρωμένο δολοφόνο σκοτώνει τη Vanessa.
Κατά τη διάρκεια του πένθους του, ο Wade προσπαθεί να αυτοκτονήσει, αλλά η ικανότητα επούλωσής του δεν τον αφήνει να πεθάνει. Ο Colossus τον βρίσκει και τον μεταφέρει στο αρχοντικό των X-Men, όπου τον πείθει να ενταχθεί στην ομάδα προς τιμήν της Vanessa. Αυτό τον οδηγεί στον νεαρό μεταλλαγμένο Russell, τον οποίο ο Wade υπόσχεται να προστατεύσει μετά από μερικές παράξενες εμπειρίες με το πνεύμα της νεκρής αγαπημένης του.
Την ίδια στιγμή, ένας στρατιώτης από το μέλλον, ο Cable, ταξιδεύει πίσω στον χρόνο για να σκοτώσει τον Russell, για λόγους που δεν είναι τόσο πειστικοί όσο θα έπρεπε. Η ιστορία συνεχίζει με επαναλαμβανόμενα αστεία και ψηφιακές σκηνές δράσης που γίνονται κουραστικές. Οι δημιουργοί προσπαθούν να προσθέσουν μερικές συγκινητικές στιγμές, αλλά η υπερβολή και η ειρωνεία της ταινίας κάνουν δύσκολο να τις πάρεις στα σοβαρά.
Δες και την κριτική για το Κάναν Ο Βάρβαρος του 2011
Το “Deadpool 2” απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό που απολαμβάνει εύκολη και επιφανειακή ψυχαγωγία. Αν όμως κάποιος αναζητά κάτι με περισσότερη ουσία, δύσκολα θα το βρει εδώ. Οι δημιουργοί επικεντρώνονται στις ατάκες και στη βωμολοχία, παραμελώντας τη σωστή αφήγηση.
Οι αφηγηματικές αδυναμίες καλύπτονται με αυτοσαρκασμό και χιούμορ, κάτι που στην αρχή φαίνεται έξυπνο, αλλά γρήγορα κουράζει. Οι “κακοί” είναι ελάχιστα αναπτυγμένοι και υπάρχουν κυρίως για να αυξήσουν τη δράση στο τέλος.
Ακόμη και μετά από χρόνια, το “Deadpool 2” αφήνει απορίες. Πώς μια ταινία με τόσα ελαττώματα έλαβε τόσο θετική αντιμετώπιση; Πώς μια ταινία που προβάλλει το χάος και την ασέβειά της φαίνεται τόσο προσεκτικά υπολογισμένη; Είναι φυσιολογικό κάποιοι να διασκεδάζουν, αλλά για άλλους, ούτε ο αυτοσαρκασμός ούτε το χάος αρκούν για να καλύψουν τις αδυναμίες της.
Δείτε το τρειλερ
Σχόλια