Ξένες Ταινίες Με Ελληνικούς Υπότιτλους | Κριτικές & Trailers

Αναρωτιέμαι αν ο Aaron Eckhart φανταζόταν, όταν υποδυόταν τον Harvey Dent στο The Dark Knight, ότι θα κατέληγε να παίξει το τέρας του Φρανκενστάιν σε μια τόσο αποτυχημένη παραγωγή όπως το I, Frankenstein. Η επιλογή του φαίνεται να προέκυψε μόνο επειδή είχε ήδη υποδυθεί έναν χαρακτήρα με παραμορφωμένο πρόσωπο — τον “Two-Face”. Στην ταινία, ο Eckhart εμφανίζεται ως ένα “όμορφο” τέρας με μερικές ουλές και μαλλιά που θυμίζουν grunge μουσικό. Η ιστορία ξεκινά σαν μια τυπική εκδοχή του κλασικού έργου της Mary Shelley, μέχρι που ξαφνικά παρεμβαίνουν… δαίμονες και γκαργκόιλ.  Δες και το καινουριο Frankenstein 2025 (Κριτική) και trailer Οι δαίμονες προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν το πλάσμα, αλλά εκείνο σώζεται από γκαργκόιλ που μεταμορφώνονται σε φτερωτούς πολεμιστές. Η βασίλισσά τους, Leonore, του εξηγεί την αιώνια μάχη ανάμεσα στις δύο πλευρές. Από εκεί και πέρα, η ταινία βυθίζεται σε ένα υπερφυσικό χάος, όπου τίποτα δεν θυμίζει το αρχικό πνεύμα της ιστορίας. Το I, Frankenstein μοιάζει περισ...

 Κάποιοι κριτικοί συχνά υποστηρίζουν ότι οι δημιουργοί δεν πρέπει να υλοποιούν τα έργα των ονείρων τους, γιατί η πραγματικότητα σπάνια μπορεί να σταθεί στο ύψος του οράματός τους. Ο Guillermo Del Toro όμως αποδεικνύει το αντίθετο με το νέο του «Frankenstein» — μια τολμηρή, συγκινητική και οπτικά καθηλωτική επανερμηνεία του κλασικού μύθου. Αν και μεταφέρει την ιστορία στο 1857, λίγο μετά τον θάνατο της Mary Shelley, ο Del Toro παραμένει πιστός στο πνεύμα του πρωτότυπου. Η αλλαγή εποχής προσθέτει ρεαλισμό και επιτρέπει στον Victor Frankenstein (Oscar Isaac) να αξιοποιήσει πλήρως την ηλεκτρική ενέργεια, δίνοντας έτσι νέα δυναμική στη στιγμή που «ζωντανεύει» το δημιούργημά του. Η ταινία ξεκινά στο παγωμένο τοπίο της Αρκτικής, όπου δημιουργός και πλάσμα κυνηγούν ο ένας τον άλλο. Από εκεί, ο Del Toro χτίζει μια ιστορία που συνδυάζει τρόμο και συγκίνηση, προσφέροντας νέα βάθη στην ανθρώπινη πλευρά του τέρατος — κάτι που είχε ξεκινήσει ο James Whale στις ταινίες του ’30. Δες και την κριτικ...

Κατά τη γνώμη μου, η ταινία είναι μια κουραστική εμπειρία χωρίς ιδιαίτερη ανταμοιβή. Δεν ασχολούμαι μαζί της περισσότερο απ’ όσο αξίζει, αλλά κάθε φορά που τη θυμάμαι, με ξαφνιάζει το πόσοι τη θεωρούν όχι μόνο καλή, αλλά και κορυφαία — ακόμα και “μοντέρνο κλασικό” . Αυτή η εντύπωση φαίνεται να οφείλεται κυρίως στο σκοτεινό και σοκαριστικό της φινάλε, το οποίο προκαλεί έντονη συναισθηματική αντίδραση, χωρίς όμως να την κερδίζει. Τίποτα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δεν προετοιμάζει το έδαφος για ένα τόσο κυνικό και επιτηδευμένα σκληρό τέλος.  Είναι σαν να τελείωνε το E.T. με τους στρατιωτικούς να καταρρίπτουν το διαστημόπλοιο — θα προκαλούσε σοκ, αλλά δεν θα είχε λογική βάση. Δες και αυτή τη κριτική  Intelligence (2014) Ακόμα κι αν αγνοήσουμε το φινάλε, η ταινία συνολικά δεν προσφέρει πολλά. Ο Stephen King ποτέ δεν φημιζόταν για βαθιά ψυχολογική ανάλυση χαρακτήρων, και το σενάριο του Frank Darabont το αποδεικνύει.  Οι χαρακτήρες είναι απλοϊκοί και διχασμένοι ανάμεσα στο...