Αναρωτιέμαι αν ο Aaron Eckhart φανταζόταν, όταν υποδυόταν τον Harvey Dent στο The Dark Knight, ότι θα κατέληγε να παίξει το τέρας του Φρανκενστάιν σε μια τόσο αποτυχημένη παραγωγή όπως το I, Frankenstein. Η επιλογή του φαίνεται να προέκυψε μόνο επειδή είχε ήδη υποδυθεί έναν χαρακτήρα με παραμορφωμένο πρόσωπο — τον “Two-Face”.
Στην ταινία, ο Eckhart εμφανίζεται ως ένα “όμορφο” τέρας με μερικές ουλές και μαλλιά που θυμίζουν grunge μουσικό. Η ιστορία ξεκινά σαν μια τυπική εκδοχή του κλασικού έργου της Mary Shelley, μέχρι που ξαφνικά παρεμβαίνουν… δαίμονες και γκαργκόιλ.
Δες και το καινουριο Frankenstein 2025 (Κριτική) και trailer
Οι δαίμονες προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν το πλάσμα, αλλά εκείνο σώζεται από γκαργκόιλ που μεταμορφώνονται σε φτερωτούς πολεμιστές. Η βασίλισσά τους, Leonore, του εξηγεί την αιώνια μάχη ανάμεσα στις δύο πλευρές. Από εκεί και πέρα, η ταινία βυθίζεται σε ένα υπερφυσικό χάος, όπου τίποτα δεν θυμίζει το αρχικό πνεύμα της ιστορίας.
Το I, Frankenstein μοιάζει περισσότερο με μια αποτυχημένη μίξη Underworld και Matrix, γεμάτη υπερβολές, άσκοπα εφέ και κενό στόρι. Όταν η δράση μεταφέρεται στο παρόν, ο “Adam” κυνηγά τον πρίγκιπα των δαιμόνων (Bill Nighy), ο οποίος προσπαθεί να αναστήσει στρατιές νεκρών ψυχών μέσα σε ένα τεράστιο υπόγειο εργαστήριο. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύνολο από φλύαρες σκηνές, άχαρα CGI και ένα 3D που δεν προσθέτει τίποτα.
Ο σκηνοθέτης Stuart Beattie φαίνεται να προσπαθεί να “αναστήσει” τον μύθο του Φρανκενστάιν σε ένα περιβάλλον φαντασίας τύπου κόμικ, αλλά το αποτέλεσμα είναι γεμάτο σύγχυση και γελοιότητα.
Ο αρθρογράφος παραδέχεται ότι, μετά από χρόνια αγάπης για τον κινηματογράφο τρόμου, αυτή η εμπειρία τον έκανε να μη μετανιώνει που έχασε παρόμοιες παραγωγές.
Το I, Frankenstein αποτυγχάνει σε όλα τα επίπεδα: από τη σκηνοθεσία και το σενάριο μέχρι τα οπτικά εφέ. Είναι μια υπερφίαλη ταινία που νομίζει πως είναι σκοτεινή και “σοβαρή”, αλλά τελικά γίνεται απλώς βαρετή και άστοχη.