Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Almost Human (2013)

Πρόκειται για ένα αστυνομικό δράμα που λαμβάνει μέρος 35 χρόνια στο μέλλον (το έτος 2048), όπου οι αστυνομικοί συνεργάζονται με ιδιαίτερα εξελιγμένα ανθρώπινα ανδροειδή. Ο Τζον Κένεξ (Karl Urban) είναι ένας αστυνομικός, ο οποίος επέζησε από μια καταστροφική επίθεση. Αφού ξυπνάει μετά από κώμα 17 μηνών, δε θυμάται πολλά πράγματα, εκτός από το ότι ο συνεργάτης του σκοτώθηκε. Ο Τζον Κένεξ κατά την επίθεση έχασε ένα από τα πόδια του και πλέον του το έχουν αντικαταστήσει μ' ένα εξελιγμένο συνθετικό εξάρτημα. Πάσχοντας από κατάθλιψη, ψυχική ατροφία, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, μετατραυματικό άγχος και απορρίπτοντας ψυχολογικά το συνθετικό μέρος του σώματός του, ο Τζον επιστρέφει στην ενεργό δράση, κατ' εντολή της συμμάχου του, Σάντρα Μαλντονάντο (Lili Taylor).
 Ταινίες

Κατόπιν εντολής, κάθε αστυνομικός πρέπει να συνεργαστεί με ένα ρομπότ. Έτσι, ο τεχνικός Ρούντι Λομ (Mackenzie Crook) παρουσιάζει στον Τζον τον Ντόριαν (Michael Ealy), ένα ανδροειδές με απρόσμενες συναισθηματικές αντιδράσεις. Ο Τζον έρχεται πιο κοντά στον Ντόριαν λόγω αυτών των συναισθηματικών αντιδράσεων, παρ' όλο που θεωρούνται «αδυναμίες». Εξάλλου, ο ίδιος ο Τζον έχει ένα συνθετικό εξάρτημα να αντικαθιστά το πόδι του, και ένας μέρος του Ντόριαν θεωρείται ανθρώπινο.

τρειλερ




 http://adf.ly/1YAbkB
http://adf.ly/1YAbwS
http://adf.ly/1YAc35

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Indiana Jones και το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου (2008)

Οι ταινίες του Indiana Jones, σκηνοθετημένες από τον Steven Spielberg και γραμμένες από τον George Lucas με τη βοήθεια πολλών σεναριογράφων, έχουν δημιουργήσει το δικό τους μοναδικό σύμπαν — στην ουσία, το επινόησαν οι ίδιοι. Δεν μπορείς να τις συγκρίνεις με τίποτα άλλο πέρα από τις υπόλοιπες της ίδιας σειράς. Και ακόμα κι αυτό, τι θα σου προσφέρει; Αν φας τέσσερα κιλά λουκάνικα, πώς διαλέγεις ποιο ήταν το πιο νόστιμο; Μάλλον το πρώτο — μετά, η όρεξη μειώνεται.  Έτσι, καμία άλλη περιπέτεια δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το “Raiders of the Lost Ark” (1981). Όμως αν το “Crystal Skull”, ή το “Temple of Doom” (1984) ή το “Last Crusade” (1989) είχαν κυκλοφορήσει πρώτα, ίσως σήμερα να μας φαίνονταν πιο πρωτότυπες. Το “Raiders” παραμένει ένα αριστούργημα δράσης που στέκεται μόνο του, αλλά από εκεί και πέρα η σειρά ακολουθεί αναγκαστικά τη συνταγή του “ίδιου και του ίδιου”. Κι όμως, αυτό ακριβώς θέλουμε να δούμε. Το “Crystal Skull” φέρνει ξανά τους Ρώσους στο προσκήνιο ως τους κακούς της υ...

Deadpool 2 2018 - Μια λιγότερο φρέσκια και πιο χαοτική συνέχεια του αντιήρωα

Το “Deadpool” του 2016 ήταν αρκετά πρωτότυπο και διασκεδαστικό, αλλά το “Deadpool 2” του 2018 δεν καταφέρνει το ίδιο. Παρ’ όλα αυτά, σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έγινε η πιο κερδοφόρα ταινία της 20th Century Fox που σχετίζεται με το σύμπαν των X-Men. Είναι εντυπωσιακό επίτευγμα για μια ταινία που ενδιαφέρεται περισσότερο να έχει βαθμολογία R παρά να αφηγηθεί μια καλή ιστορία. Το “Deadpool 2” ακολουθεί το ίδιο μοτίβο με την πρώτη ταινία. Ο σκηνοθέτης David Leitch και οι σεναριογράφοι Rhett Reese και Paul Wernick γεμίζουν την ταινία με ανώριμα αστεία, βωμολοχίες και βία μέσω CGI. Όμως αυτή τη φορά, λιγότερα αστεία πετυχαίνουν, και ο συνδυασμός χοντροκομμένου χιούμορ και αιματηρής δράσης κουράζει γρήγορα. Ο Ryan Reynolds επιστρέφει ως Wade Wilson, γνωστός και ως Deadpool, σε μια ερμηνεία σχεδόν ίδια με την πρώτη. Ο Wade και η Vanessa αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια, αλλά τα σχέδιά τους καταστρέφονται όταν μια σφαίρα από ένα πληρωμένο δολοφόνο σκοτώνει τη Vanessa. Κατά τη διάρκεια του πέν...

The Mist (2007): Όταν η ομίχλη κρύβει κάτι πιο σκοτεινό απ’ τον φόβο

Κατά τη γνώμη μου, η ταινία είναι μια κουραστική εμπειρία χωρίς ιδιαίτερη ανταμοιβή. Δεν ασχολούμαι μαζί της περισσότερο απ’ όσο αξίζει, αλλά κάθε φορά που τη θυμάμαι, με ξαφνιάζει το πόσοι τη θεωρούν όχι μόνο καλή, αλλά και κορυφαία — ακόμα και “μοντέρνο κλασικό” . Αυτή η εντύπωση φαίνεται να οφείλεται κυρίως στο σκοτεινό και σοκαριστικό της φινάλε, το οποίο προκαλεί έντονη συναισθηματική αντίδραση, χωρίς όμως να την κερδίζει. Τίποτα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δεν προετοιμάζει το έδαφος για ένα τόσο κυνικό και επιτηδευμένα σκληρό τέλος.  Είναι σαν να τελείωνε το E.T. με τους στρατιωτικούς να καταρρίπτουν το διαστημόπλοιο — θα προκαλούσε σοκ, αλλά δεν θα είχε λογική βάση. Δες και αυτή τη κριτική  Intelligence (2014) Ακόμα κι αν αγνοήσουμε το φινάλε, η ταινία συνολικά δεν προσφέρει πολλά. Ο Stephen King ποτέ δεν φημιζόταν για βαθιά ψυχολογική ανάλυση χαρακτήρων, και το σενάριο του Frank Darabont το αποδεικνύει.  Οι χαρακτήρες είναι απλοϊκοί και διχασμένοι ανάμεσα στο...